Selin Karataş ‘‘Pembe Devridaim’’ başlıklı sergisinde süreç içinde yarattığı çalışmalarında, bazen pamuk şekerini anımsatan romantik, yumuşak ve tatlı hisler uyandıran bir tondaki pembeyi kullanırken, bazen de şehvet ve gücü simgeleyen pembenin en kırmızı halini kullandı. Renklerin psikolojisine veya tarih boyunca
bizlere dayatılan algı ve olguları çok da takıntı haline getirmeden, pembeyi düşünerek bu yola çıktı. Yol boyunca aynı bir devridaim makinesi gibi sonsuz bir döngüye girdi. Bu döngüdeki keşfettikleri de pembeden hareketle günlük hayatta kullanılan dile yerleşen deyimlerden şekillendirdi.

Emre Bulut ‘‘Beni Kaç Düşe Taşırsın?’’ başlıklı sergisinde; kozalar ve örüntüler içerisindeki insanı ele aldı. Tıpkı kozasına giren böcekler gibi, ancak çaresiz hissetmiyorlar kendilerini. Yatıyorlar, farklı bir alem ve bedende uyanıyorlar.
İnsanlar kendilerini daha iyiye taşıyacağını düşündüğü her şeye bütün varlıklarıyla bağlanmayı çok seviyor. Bu sebeple kendilerini iyi hissettiren olgulara körü körüne bağlanıyorlar. Kendisini iyi hissetmek isteyen insanlar, buna aracı olacaklara bazen kendi düşlerini satarlar veya kaç düşüne daha kavuşacağını hayal ederler.