“Çekelim Bu Dünyadan Perdeleri”, bireysel hafıza ile kolektif deneyimler arasındaki ilişkileri ele alan bir sergi olarak karşımıza çıkıyor. Sergideki işler, sanatçının kişisel alanından yola çıkarken zaman zaman dünyanın farklı yerlerindeki kırılganlıklara değinen çağrışımlara da yer veriyor.
Haz ve kırılganlık, serginin odağını oluşturuyor. Günlük nesneler ve renkler, gözle görülür bir hafiflik sunarken, izleyicide hem huzur hem de sarsıcı bir farkındalık yaratıyor. Bazen bir kırmızı karpuz dilimi, masumiyetin ve oyunun simgesi olurken, aynı anda kayıp, yas ve vicdanın ağırlığını hatırlatıyor; izleyici, bu çelişkili duygular arasında kendi hafızasına dokunuyor.
Mekân ve nesneler, hatırlamanın bilincini somutlaştırıyor. Hatırlamak, yalnızca geri çağırmak değil; yeniden kurmak, çoğaltmak ve çelişkilerle yüzleşmek anlamına geliyor. Bu bilinç, izleyiciyi hem kendi içsel alanına hem de kolektif hafızanın sessiz mekânlarına davet ediyor.
Aidiyet ve yersizlik, serginin görünmez temaları olarak mekânda dolaşıyor. Ev kavramı, sabit bir mekân olmanın ötesinde, “ev düşlerin sığınağıdır” Güvende olmanın kırılganlığı ve sürekli değişen hafıza, mekân ve izleyici algısında somutlaşıyor; aidiyet arayışı, kayıp ve varlık duygusuyla iç içe geçiyor.
Sergi boyunca kayıp ve masumiyet yan yana duruyor. Sessizlik, mekân ve nesnelerde yankılanıyor; izleyici burada yalnızca bakmakla kalmıyor, duruyor, duyumsuyor ve kendi hafızasıyla yüzleşiyor. Hafıza, kayıp, aidiyet, masumiyet ve haz arasındaki görünmez bağlar, serginin bütününü oluşturuyor. Sanatçı perdeleri aralayarak izleyiciye hem kendi içsel alanını hem de dünyanın kırılganlıklarını sessiz bir yüzleşme olarak sunuyor. Sergi de resimler, hazır nesneler, kolajlar ve enstalasyonları bir araya getirerek çok katmanlı bir alan yaratıyor.

Mehmet Çimen